25 februari

Richting geven
Bij veel mensen leeft nog het beeld dat je in de kerk regels moet volgen die je zijn opgedragen. Dat je geen eigen verantwoordelijkheid hebt voor je eigen daden. Dat God alles regelt. En dat je daarin zelf geen zeggenschap hebt. Begrijpelijk dat je hart niet sneller gaat kloppen van zo’n belerend vingertje. Maar hoe zit het dan met Gods perspectief om in vrijheid te kunnen leven na de bevrijding uit de slavernij in Egypte? Dat oude verhaal verwijst naar hoe we onszelf kunnen bevrijden uit onze slavernij, zoals b.v. verslaving aan snoepen, de socials, nieuws etc.. Het vraagt een ijzeren discipline om daarvan vrij te worden. Dan is het makkelijk om in eerste instantie regels te hebben die je de weg wijzen. Regels die richting geven om toch stappen te zetten. In de tegenwoordige kerk willen we ook op die manier kijken naar de regels van God in de bijbel. Ze zijn richtinggevend, geven perspectief op leven. Voor onszelf, maar vooral ook na onze dood. Voor onze nakomelingen van de komende generaties. Blijft er voor hen nog perspectief over of is alles opgesoupeerd? Het is onze eigen verantwoordelijkheid om de stappen in die richting te zetten. Dat is iedere dag opnieuw oefenen. Dat gold ook voor het volk dat na de slavernij, met Mozes 40 jaar in de woestijn rondtrok. Dat verhaal staat symbool voor hoe moeilijk het is om voor het leven in vrijheid te kiezen. Het is een leven lang (40 jaar) leren en weer opnieuw proberen. Herhalen, verwerken en actualiseren. Niet conservatief vastzetten of idealiseren, er geen gesloten boek van maken. Maar wat duurt dat lang! En daardoor is er telkens weer de verleiding om te kiezen voor de schijnbaar snelle oplossingen van het gouden kalf. Voor de bling bling beloftes van de populistische machtswellustelingen. Als je niet wilt dat het recht van de sterksten geldt, waar willekeur op de loer ligt, dan zijn regels en wetten nodig om samen te leven. Zo worden het keuzes voor gerechtigheid die groter, overvloediger is dan de regels en de letter van de wet. Keuzes die een gemeenschap kunnen helen, relaties kunnen herstellen. Niet elkaar de les lezen, maar richting geven op een weg van blijvend leren.
 

18 februari

Aan tafel!

Altijd fijn wanneer je kan roepen dat mensen aan tafel kunnen komen. Een mooi moment van de dag. Wij hadden thuis een bel onder aan de trap die we als kind dan mochten luiden. Dan kwam uit alle hoeken van het huis iedereen samen. Tegenwoordig moet je denk ik een app-je sturen 😊.
Samen eten is gezond heb ik wel eens gelezen. De kok doet meer moeite voor de maaltijd. Door de gesprekken die gevoerd worden eet je minder snel. Én het is goed om met anderen de dag door te spreken of na te denken wat er in de wereld gebeurt.
De Bijbel staat vol verhalen over (samen) eten. Met meer mensen aan tafel geeft een extra dimensie (God?) aan de maaltijd. De Emmaüsgangers hadden ook iemand uitgenodigd en toen het brood gebroken werd zagen ze dat het Jezus was. Zo kan het dus ook bij jou thuis gebeuren dat je ervaart dat samen eten méér wordt dan alleen eten. In de kerk noemen we dat: “daar gebeurt God”. Kijk eens om je heen met wie je een keer (of regelmatig) een maaltijd wilt delen. Maar aanschuiven in Braakhekke of bij andere initiatieven kan ook natuurlijk.
Aanstaande zondag is er bijvoorbeeld een bijzondere maaltijd in de kerk. Je kan je nog opgeven (iftarmaaltijdbathmen@gmail.com). De ontmoeting van moslims en christenen staat hier centraal. Vergeet “wat de boer niet kent……”. Wel:Kom!
 

11 februari

Protestantse gemeente Bathmen-Okkenbroek:
Carnaval

BATHMEN-OKKENBROEK – Wat hebben Carnaval en Valentijnsdag gemeenschappelijk? Ze vallen dit jaar allebei in hetzelfde weekend. En er is nog een andere gelijktijdigheid dit jaar. Want de eerste vastendag van zowel de Veertigdagentijd als de Ramadan is woensdag 18 februari.
Carnaval en de Veertigdagentijd zijn vanouds onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vóórdat op ingetogen wijze de telling van de Veertig Dagen naar Pasen begint (de zondagen worden niet mee geteld) is het tijd om uitbundig feest te vieren. En alleen al aan de tijdelijk andere namen van dorpen en steden kun je dit aflezen: Pompersgat (Bathmen), Perskoelersgat (Colmschate), Loeiersgat (Schalkhaar), Stokvissengat (Deventer), enz.
Al weer heel wat jaren geleden was uw schrijver c.s. op voorjaarsvakantie in het zuiden van Nederland. Min of meer toevallig vielen we in het Carnavalsgedruis. We waren bij het onthaal van Prins Carnaval in Maastricht, genoten van een paar optochten in de regio en merkten vooral dat alles en iedereen in het teken van stond van Carnaval. Echt een gemeenschapsfeest!
Diezelfde saamhorigheid in ander verband kenmerkt de Ramadan. Wanneer de zon onder is gegaan, vindt elke dag een Iftarmaaltijd plaats, die familie en vrienden verbindt en tijd geeft om banden aan te halen. Op zondag 22 februari al kun je zo’n maaltijd meevieren in de Dorpskerk van Bathmen.
En dat tellen van de Veertig Dagen na Carnaval, is hierin ook zo’n gezamenlijkheid? Voor vroege vogels is vanaf 18 februari de dagelijkse meditatie om 7 uur in het koor van de kerk van Bathmen een mogelijkheid. En anders is er wel de gezamenlijke start in een oecumenische vesper op diezelfde woensdag om 19 uur, eveneens in de kerk van Bathmen. Of volg de Veertigdagenkalender op kerkbathmenokkenbroek.nl en weet dat je dit met velen doet!

Maar allereerst is het nu tijd voor Carnaval. En ben je daar niet zo van, dan brengt Valentijnsdag je mogelijk op een leuk idee om iets samen of met een grotere groep te doen. Alaaf!
 

28 januari

Afgelopen weekend was het bijkomen van alle geopolitieke ontwikkelingen. In beschouwingen sprak men over het einde van de NAVO. Groenland wordt (voorlopig) niet ingenomen. In Oekraïne is het koud, de verwarming valt regelmatig uit door bombardementen op energievoorzieningen. In Minneapolis (VS) valt opnieuw een burgerdode. Dit hele artikel zou zichzelf kunnen vullen met het vervolg van deze dramatische opsomming. De lichtpuntjes dichtbij geven hoop en rust, hoe klein ze ook zijn in het grote geweld. 14 kinderen timmerend en knutselend in de Dorpskerk, om samen met Gert Wijnstok een toneelstukje te spelen over De Drie Wijzen. Een boerenkoolavond met de buurtvereniging, waar 34 mensen van alle generaties samen komen en de tijd nemen voor elkaar. Een Syriër in de trein die een 6-jarig jongetje uit Bathmen aanspreekt over zijn leuke hondje en uitlegt dat hij nog niet zo goed Nederlands kan, omdat hij nog maar 11 weken in Nederland woont. En het jongetje dat dan besluit om de man te gaan voorlezen uit zijn boek ‘Agent en Boef’, want hij heeft net leren lezen en hij wil zijn reisgenoot graag wat op weg helpen in het Nederlands. Laten we er weer wat van maken deze week. Met elkaar.

21 januari

Het kan wel!

De wereld om ons heen is er in het afgelopen jaar niet echt gezelliger en rustiger op geworden. Er woeden oorlogen, mensen staan steeds fanatieker tegenover elkaar, hulpverleners worden met vuurwerkgranaten beschoten, dictators buitelen over elkaar heen in schaamteloos machtsvertoon, misplaatst geweld en ga zo maar door. In het toenmalige rampjaar 1672 was een bekend gezegde: "de regering radeloos, het volk redeloos en het land reddeloos". Hoe herkenbaar anno 2026.
Hou dan de moed er maar eens in!

En toch. Ondanks alles is er altijd hoop, is er altijd liefde en is er altijd geloof. Geloof in dat het anders kan, beter kan en ook beter moet. En dat we dat vooral ook met elkaar SAMEN moeten doen. En dat wij allemaal, hoe klein en machteloos we ons soms, of misschien wel vaak, voelen elke dag opnieuw de kans hebben om IETS te doen. Elke dag biedt nieuwe mogelijkheden. Of zoals ze dat in Engeland zo mooi kunnen zeggen, een “window of opportunities”. Elke dag kun je -ook in het klein- keuzes maken, die uiteindelijk het verschil gaan bepalen. Gewoon kleine dingetjes, die schijnbaar niet of nauwelijks zoden aan de dijk zetten, maar die toch van grote waarde en van enorme betekenis zijn. Als er maar genoeg druppels zijn, dan blijft die gloeiende plaat niet heet en koelt die heus wel een keertje af. Gewoon mensen groeten, die je tegenkomt. Even informeren in de straat bij je buren hoe het ermee gaat en of je iets voor iemand kunt betekenen. In de supermarkt als je voor die enorme schappen staat met al die verschillende producten net even een andere keuze maken, die beter is voor je eigen gezondheid en/of voor de toekomst van onze planeet en ons leefklimaat. Of voor dat korte ritje gewoon lekker een keer gaan lopen of de fiets pakken in plaats van het gemak van de auto. Het kan dus wel! Kijk en bedenk wat bij jou past en wat binnen jouw mogelijkheden ligt. En voor je het weet, ben je gewoon een micro-activist. Hoe leuk is dat! Gewoon iemand die elke dag zijn of haar best doet om het goede te doen. Niet meer en niet minder. God overvraagt de mens NOOIT.

Ook in onze dorpskerken doen we met elkaar ons best om in het klein en ieder op eigen wijze het goede te doen. De diensten op zondagochtend helpen daarbij en bieden naast inspiratie ook ruimte voor verstilling, even pas op de plaats, reflectie, ontmoeting, verbinding én gezelligheid. Zo houden we de moed erin en bemoedigen we elkaar. Simpelweg met 2 x 3 woorden: GELOOF, HOOP, LIEFDE én HET KAN WEL! Wees wel:kom, elke zondagochtend om 10.00 uur, meestal in Bathmen en soms in Okkenbroek.

14 januari 2026

Voldoening

De geboorte van het Kerstkind kunnen we nog steeds blijven vieren, ook na Kerst. Of misschien zelfs wel juist na Kerst. Er is nog veel te doen in de wereld om het een plek te maken zoals door Jezus ooit is voorgeleefd. Kunnen wij daar misschien zelf iets in doen of bijdragen? Naar mijn idee zeker wel! Het kan al beginnen in onszelf. Kunnen we in onszelf vrede vinden door ons bewust te zijn van wat ons zachter maakt. Zodat we onszelf niet hoeven laten meeslepen in de neerwaardse spiraal van verharding in onze samenleving. Met andere woorden, willen we ons laten voeden door een glimlach of groet van iemand die we tegen komen? Of willen we ons laten voeden door b.v. nieuwsberichten over geweld? Vinden we langdurige vreugde in dergelijke nieuwsberichten of is het een tijdelijke bevrediging van onze nieuwsgierigheid, waarna we mogelijk al weer vrij snel de leegte ervaren. Durven we deze leegte “aan te kijken” en te luisteren naar wat er in die stilte vanbinnen op komt. Zit daar misschien een verlangen om eindelijk een keer te ontsnappen aan de eindeloze stroom van de socials? Je kunt beginnen met een klein oefeningetje. Probeer je eens bewust te zijn van het moment dat je de neiging voelt om je socials te willen checken. Dat moment van bewustzijn is al dikke winst. Kun je op dat moment bewust kiezen om even niet te gaan kijken? Kun je op dat moment bewust even je ogen sluiten en ervaren wat die keuze met je doet? Je zult merken dat op het moment dat het is gelukt, je een moment van voldoening ervaart. En het mooie is dat je dit iedere keer weer opnieuw kunt proberen, zonder dat je jezelf veroordeelt als het even niet lukt. En je hebt voor deze voldoening dus helemaal geen socials nodig. Je ervaart het in het niets en je hebt er niets voor nodig! Alleen een kort moment van bewustzijn. Dat zijn voor mij de momentjes waarin ik het gevoel heb dat mijn ziel vanbinnen gevoed wordt. En dat zie ik dan als een korte ontmoeting met God. Door je steeds bewust te zijn van deze momentjes van voldoening, kun je mogelijk ook iets van God ervaren. Oefen je mee?

31 december 2025

Elke dag een nieuw begin

Lang geleden, toen ik een jonge moeder was, kreeg ik een wijze tip mee. “Je kunt elke dag opnieuw beginnen”. Er is niet zoiets als bijvoorbeeld een in beton gegoten idee over opvoeding. Als je in je leven gekozen hebt voor de ene richting, dan is er altijd een mogelijkheid om van richting te veranderen. Dat is zo’n bevrijdende gedachte, die wens ik jou ook toe.

17 december

Niet alles wat we denken is waar.

Een van mijn favoriete quotes van Loesje is ´Je moet niet alles geloven wat je denkt´. Dat is heel geruststellend voor onzekere pubers, of mensen die gespannen zijn omdat ze op het punt staan een belangrijke presentatie te geven. Het is wel lastiger als het gaat om onze democratie. Bij het stemmen op een partij, probeert iedere burger na te gaan wat juist is om te doen. Er zijn gelukkig meerdere wegen naar Rome, meerdere bestuurlijke lijnen die goed uit kunnen pakken. Het ingewikkelde hierbij is dat er in deze tijd wordt gestrooid met waarheden die niet meer in contact staan met de realiteit, soms gebeurd dat per ongeluk, dikwijls ook met een duidelijke agenda. Dat kan online. Je wordt er niet getoetst, gecontroleerd tot een redactie. En zelfs dan gaat het soms mis, getuige de recente affaire rondom onze oud-informateur: "Excuses NRC Wijers" Dit verwijst naar het feit dat NRC onlangs haar berichtgeving rondom oud-informateur Hans Wijers (D66) heeft gerectificeerd en excuses heeft aangeboden. De krant erkende dat zij niet kon instaan voor de totstandkoming van een van de publicaties over hem en bood zowel Wijers als haar lezers excuses aan. Het formatieproces werd zo beïnvloed.

Meestal komen onwaarheden online niet zo duidelijk aan het licht. Jongeren leren op school actief om bronnen te controleren. Oudere generaties hebben hier veel minder onderwijs in gehad. Het is best leuk en nuttig om je kinderen of kleinkinderen daar eens op te bevragen. Ik lees hier iets online, wil je eens met mij meekijken of het wel klopt?

10 december

Vol verwachting klopt ons hart…..

Wellicht dacht u toen u dit las: dit is vast een vergissing. Sinterklaas is net voorbij en dan komen ze hier mee. Even niet goed opgelet? Klein foutje misschien? Niets van dit alles. Ons hart klopt ook nu nog vol verwachting! Niet alleen in de aanloop naar Sinterklaas. Maar altijd en overal. Het hele jaar door. En dus ook nu in de Adventsperiode: de aanloop naar het Kerstfeest.

Luister naar je hart, want dat klopt. Altijd en overal. En wie goed luistert, hoort en voelt verlangen, hoop en verwachting. Dat geeft je steun, dat geeft je rust en dat geeft je perspectief. Een basis, waar je altijd en overal op kunt bouwen en vertrouwen. Wat er ook gebeurt. Hoeveel tegenwind en tegenslag ons ook overkomt. Zowel in het groot. Op het wereldtoneel. Waar oorlogen, rampen, machtsmisbruik, populisme, polarisatie en vluchtelingenstromen over elkaar heen buitelen. Maar ook in het klein. In ons eigen persoonlijke leven. Ook daar kan het soms akelig duister zijn.

Hoe heilzaam kan het dan zijn om te beseffen, dat je hart te allen tijde klopt. Vol verwachting. Vol van hoop. Vol van liefde en vol van geloof. Is er dan nooit twijfel? Nee, dat niet. Maar toch: er is iets magisch. Iets ongrijpbaars. Een gevoel of misschien zelfs wel de overtuiging dat -wat er ook gebeurt- je uiteindelijk nooit helemaal alleen bent. Hoe godverlaten je je soms kunt voelen, toch is er altijd ergens ook iets van steun en van houvast. En is er een besef dat er altijd een ander is. Een ander, die om jou geeft, die jou hoort, die jou ziet, die zich om jou bekommert en die jou nooit in de steek zal laten. Wie die ander is? Iedereen kan die ander voor jou zijn! En of je die ander met een kleine letter a of misschien daarnaast ook wel met een hoofdletter A kunt schrijven? Wie zal het zeggen. Hoe dan ook. Samen met anderen stilstaan bij het idee dat de Ander er altijd voor je is en zal zijn, dat is één van de dingen, waar we elke zondagmorgen in onze dorpskerken bij stil staan. Ook nu in de aanloop naar Kerst. Feest van de geboorte. Feest van nieuw leven. Feest ook van hoop. Hoop die ons gaande houdt! En daarom klopt ons hart altijd en overal vol verwachting!